Лукашэнку Ляксандру Грыгоравічу.
Лукашэнку Ляксандру Рыгоравічу.
Дзяржаўны закон Самаўладцу ўславіць,
Варты надзейнай згародзіць платы,
Але няма гэтай улады над намі,
Калі нашы душы ўскіпаюць знутры.
Людское цярпеньне - напружаны лук,
А гэта не лейцы й народу аброць!
Ты бачыш, ,,Лука,, - над табой мільён рук?
Ты чуеш, як голас гучыць іх: ,,Сыходзь!,, ?
-04.03.17.
Паміж пяскоў Егіпецкай зямлі,
Над хвалямі сінеючага Ніла,
Ўжо колькі тысяч год стаіць магіла:
Ў гаршку насення жменю там знайшлі.
Хоць зернейкі засохшымі былі,
Ўсё ж такі жыццёвая іх сіла
Збудзілася і буйна ўскаласіла
Парой вясновай збожжа на раллі.
Вось сімвал твой, забыты краю родны!
Зварушаны нарэшце дух народны,
Я верую, бясплодна не засьне,
А ўперад рынецца, маўляў, крыніца,
Каторая магутна, гучна мкне,
Здалеўшы з глебы на прастор прабіцца.
Айчына.
Іх мноства розных ёсьць айчын,
Ім сьпевы розныя сьпяваюць,
Вялікі сьвет кажа: ,,Маўчы,
Тваю, ва мне, ці кожны знае?,,
І я маўчу, маўчу, маўчу,
Яе - у жмені засланяю,
Кругляк гранітный прад ваччу,
Акрайцам той Айчыны маю.
18.03.17.
Бялюткіх пялёсткаў тугою шыпшыннай...
Бялюткіх пялёсткаў тугою шыпшыннай,
Водарам чэрвеньскім пругкіх мураў,
Кліча, чакае вяртаньня радзіма,
Край, што з калыскі жывіў ды люляў.
Край балацянны, лясны, баравы!
Продкаў курганных блакітны палын!
Шмат тут аддалася працы сялянскай!
Шмат на вяках адлілося крыві!
Як не адвернеш часіны ліхое,
Узбоч не аб’едзеш, уздоўж, наўпраскі…
Гэтак жа з намі, Радзіма ды мова,
Куток, да якога душой прараслі.
-30.5.15.
Завіруха горкіх дум у галаве.
О, як сумна і трывожна мне!
Б’юцца мары рыбінай аб лёд.
Спяць прырода і надзеі.
Спіць народ…
А я - беларуска! И тым ганаруся!
А я - беларуска!
І тым ганаруся!
Славянка? Этруска?
Я з Белае Русі…
Ліцвінка ці балтка?
Карэнні ў глебе.
Зямля - наша матка,
а сіла - у хлебе…
Яе называлі
па-рознаму ў свеце.
Тапталі, знішчалі
ў часы ліхалецця,
але, яна тут,
разам з намі, жывая!
І гэта - галоўнае!
Усіх нас аднае!
Пакуль яна ёсць,
Наша любая маці,
і нас беларусамі
змогуць назваці…
Мінск.29.09.2015г.
Людміла Воранава Супрун
Жодзінскі асілак
Асілак жодзінскі – БелАЗ,
Ты – зубр сярод машын,
Бы радзівілаўскі палац,
Дарос да аблачын.
Ты – роднай Беларусі дух
Магутны і стальны,
Ты – безліч працавітых рук,
Што робяць быллю сны.
Ты як паганскі моцны дуб
З гісторыі дзядоў,
Ты – веліч мар, што гнуць бяду,
Аб дні праз сто гадоў.
Ты сімвал, волат, працаўнік
І казачны герой,
Ты для мяне не грузавік,
А твар зямлі маёй!
Над Беларуссю
Сонца марудна ўстае,
I спяшаецца за навалай навала.
Адам Міцкевіч паліць
Беларускія вершы свае,
Каб напісаў іх Янка Купала...
Не ламайце, не ламайце
Што нажылі не вякі,
А набылі бацька з маці,
Сыны, дочкі і дзядзькі!
Не сядзіце! Адчыняйцесь!
Не ляжыце на пячы!
Беларусь ратуйце нашу
Ад навалы саранчы!
Я ня ведаю, што посьле…
Сёньня ж, бачу ўсё вачмі:
І над чым сава галосіць,
І ваўкі паўзуць за чым.
-29.09.20.
П'ю водар кветак лугавых
Ля Дняпра у цёплым маі
І песні птушак маладых,
Што прыляцелі з гаю.
Паселі на галінках тонкіх,
Іх ветрык ласкавы гайдае.
І шчэбет радасны і звонкі
Па лузе зранку рассыпае.
А воды сінія Дняпра
Бягуць кудысь да мора.
Іх неспакойная ігра
Хвалюе ў небе зоры.
