На Беларусь вяртаецца Бог.
Беларусы ўспомнілі,
Што яны беларусы.
Трыпутнік аблудны
На раздарожжы пасох.
Бязвернікі ўжо не пнуцца ў Ісусы.
На Беларусь вяртаецца Бог.
Вера абражаная рунее.
За саломінку променя
Хапаецца лёх.
Наваселіцца
Ў душы знелюдзелай надзея.
Ступакамі кайнасці
Стоптваецца парог
Невідочнага незямнога палаца.
На Беларусь вяртаецца Бог,
Не спяшаючыся вяртацца...
Лётаюць, лётаюць нізкія птушкі,
Неба сьпявае
Белыя вершы ў халодныя вушкі,
Траўка чакае,
І над ракой сьцяг туману лунае.
Сьцюжа на дрэвах і сьнегу вяснушкі,
Ружа ўмірае.
Туліць паэт галаву да падушкі,
Птушка ўзьлятае.
І пад зямлёю вясна засынае.
Я прашу цябе, Бог, адвярні
Ад маёй Беларусі пакуты,
Як дачушку яе прытулі,
Каб не стала ад гора сагнутай.
Я прашу, каб мой любы народ
Не гарэў у ваенным пажары,
А Чарнобыля лютасны год
Не забраў больш ніводнай ахвяры.
Няхай белыя пары буслоў
Прылятаюць у родныя вёскі,
І няхай кучаравяцца зноў
На пагорку сяброўкі-бярозкі.
Я прашу цябе, Бог, назаўжды
Захавай для нашчадкаў крыніцы,
Каб празрыстай і чыстай вады
Нашы дзеці змаглі б напіцца.
П'ю водар кветак лугавых
Ля Дняпра у цёплым маі
І песні птушак маладых,
Што прыляцелі з гаю.
Паселі на галінках тонкіх,
Іх ветрык ласкавы гайдае.
І шчэбет радасны і звонкі
Па лузе зранку рассыпае.
А воды сінія Дняпра
Бягуць кудысь да мора.
Іх неспакойная ігра
Хвалюе ў небе зоры.
Сітуацыйная “латынь”
Не актуальны сёння тост “бібамус”,
Мо лепей падыходзіць – пачакамус,
А для кагосці нават і схавамус
З варыянтам - у замежжа выязжамус.
А тут па вуліцам хадзіць і азірамус.
Смелым жа - ад АМАПА адбівамус,
На запалохванні і страхі – наплявамус,
Шматтысячныя мітынгі збірамус,
І рух пратэстны не сканчамус,
А пратэстоўцы не здавамус,
Каб Лукаша прымусіць уцякамус.
Тады кілішкі у рукі і – “бібамус”.
Алесь Жыбела 1. 10 238749
З-пад капытоў вясковых коней
раптоўна ўзняўся да нябёс
і брудна-шэрае сутонне
ў прастору за сабой прынёс.
І вось ужо нахабна пнецца
змяніць Сусвет на свой капыл.
Ды ачмурыць не зможа сэрца -
не бог, ні цар ён. Толькі пыл...
Мой самотны і велічны край!
Ты згубіўся ў маўклівай глушы.
Лепш на свеце не знойдзеш, бадай,
Для змарнелай ад смутку душы.
Доля горкая нашай зямлі
Між Харыбдай і Сцылай ляжыць.
Ой, чаму ж не паўстала, калі
Распіналі цябе на крыжы?..
Уздыхае восень, цяжка-цяжка...
Уздыхае восень, цяжка-цяжка
Над ніц пажоўклаю травой,
Губляе лісьця шакаладкай
У абалонцы залатой.
Маўчаць дубы, вякоў тых сьведкі,
Як захлыналіся крывёй,
Як ад вайны і недаеду
Народ карміўся жалудом.
Маўчаць лясы, балот чароты
Вакол мясьцін, сёл, гарадоў,
Каб гэт народ не знаў чагосьці,
Што заўтра зрушыць ураз спакой.
Уздыхае восень, цяжка-цяжка
І лес, у раздуме векавой,
Кідае ўцешна шакаладкі,
Бо заўтра праца, заўтра - бой.
-04.10.20.
Канкрэтныя беларусы ў зямлі.
На зямлі бадай што прыблізныя.
А тыя,
Што самавіта прабліснулі,
Здаецца, зусім не былі.
Яна беларуская,
Наша зямля,
Бо гэтулькі беларусаў забрала.
А ўсё ёй мала й мала:
Раней, цяпер і пасля
Нас —
Набеларушваецца ў запас.
Тут сонца яркае і зоры,
наўкол, куды ні глянь, — лясы,
квяцістыя лугоў уборы
і сініх рэчак паясы.
Тут над вадою вербы гнуцца,
пяе салоўка ў цішыні,
і песні жаўрука ліюцца
з-пад ранняй неба вышыні.
I гэта ўсё — мая старонка,
мая радзіма Беларусь.
Бярозка мне кіўне галоўкай,
я з ёй, жывой, загавару.
Я падзялюся шчасцем з ёю
і словы шчырыя скажу,
што ганаруся той зямлёю,
дзе нарадзілася й жыву.
З глыбіняў Нарачы.
За векам век,
Ў адным напрамку.
Варушыць жвір.
Ад ранка і да ранка.
Паміж дубоў, бароў.
На перакатах шпарка.
К сястрыцы Віліі.
Імкнецца Нарачанка
